Sajad Ali Beygi

  Abstract Abul Qasim Abdul Azim bin Abdullah Al-Husani (RA) is considered one of the great companions and companions of the pure Imams (AS) who was able to present his beliefs to Imam Hadi (AS). Features such as the confirmation of the validity of the beliefs by Imam Hadi (AS), the religious authority of the Shiites in Rayy, and the equality of his pilgrimage with the pilgrimage to the holy shrine of Imam Hussain (AS) indicate the high position of Hazrat Abdul Azim (RA) among the pure Imams (AS). Since up to the time of writing this research, no writing has fully examined the personality of Hazrat Abdul Azim Al-Husani (RA) and his narrations, therefore, the aim of the present research is to examine the documentary and textual narrations of Hazrat Abdul Azim Al-Husani (RA). In this study, which was written using documentary and descriptive-analytical methods, library information collection tools, and the use of books available in hadith software, as well as various articles, the genealogy of Hazrat Abdul Azim Hassani (RA), the introduction of his teachers and direct students, and the pattern-finding methods of the teachers and students who had the most narrations, have been discussed. In the study of the teachers and students of Hazrat Abdul Azim Hassani (RA), it was found that among the teachers, he narrated the most narrations from "Ali ibn Asbat" and among the students, "Sahl ibn Ziyad Admi" has the most narrations from Hazrat Abdul Azim Hassani (RA). A brief introduction to the city of Ray and an examination of the location of this city from various aspects, a comparison of similar narrations of Hazrat Abdul Azim and their classification in more sections, correction, translation in meaning, insertion, transmission, inversion, transformation and cutting, as well as a documentary and textual criticism of his moral narrations, a typology of interpretive narrations transmitted from Hazrat Abdul Azim Hasani (RA) and their classification into three categories of internal interpretation, external interpretation and assurance are among the measures taken in this research. Also, mentioning 17 narrations from Hazrat Abdul Azim Hasani (RA) that have not been mentioned in any of the works written about him so far, along with 1narration that is considered among the narrations of Hazrat Abdul Azim in the Derayat al-Nur software, are among the other works that were done in this article. In order to know the exact statistics of Hazrat Abdul Azim's narrations in hadith sources; The repetitions, deletions, and unrecorded narrations in the Musnad of Hazrat Abdul Azim were added, bringing the total to 122narrations. Of these, some were considered as appendices, and without considering these cases, the actual number is 112. Also, addressing the issue that the first compiler of the sermons of Hazrat Ali (a.s.) can be considered Hazrat Abdul Azim (r.a.) is one of the results obtained in this article. Keywords: Hazrat Abdul Azim Al-Hasani (RA), documentary review, textual review, sermons of Amir al-Mu'minin (AS), moral narrations, comparison of narrations.

   يتمحور هذا البحث حول دراسة البناء السردي في رواية (مخيم المواركة) للروائي العراقي جابر خليفة جابر، وهي رواية تنتمي إلى تيار ما بعد الحداثة في السرد العربي، وتتميّز بتجريبها الفني وغناها الرمزي واعتمادها على بنية غير تقليدية تدمج بين الحكاية والوثيقة وبين البعد النفسي والبعد التاريخي. ويُركز البحث على تحليل أربعة مكونات أساسية في هذا البناء السردي: أنماط الشخصيات والحدث والزمان والمكان، وهي عناصر تُعدّ ضرورية لفهم الكيفية التي يُبنى من خلالها العالم الروائي، ويتم عبرها تمرير الرسائل الفكرية والرمزية للنص.    تُقدَّم الشخصيات في الرواية بأسلوب غير مباشر، حيث لا يتم تقديمها وفق أنماط ثابتة أو أوصاف جاهزة، بل يتم بناؤها تدريجيًا من خلال شظايا السرد، ومقاطع الرسائل، والتأملات الذاتية، والحوار الداخلي. كما تتداخل الأزمنة وتتشظى في الرواية، لتُنتج سرداً متقطعًا وغير خطي، يُعيد صياغة العلاقة بين الماضي والحاضر بطريقة تعكس عمق التداخل بين الذاكرة الفردية والجمعية. أما المكان، فلا يُقدَّم كفضاء جامد، بل كعنصر ديناميكي يتغيّر ويكتسب معاني رمزية مرتبطة بالاغتراب والمنفى والتيه، لا سيما من خلال صورة (المخيم) الذي يشكّل محورًا سرديًا وثقافيًا في الرواية.    تبرز أهمية هذا الموضوع من عدة جوانب متداخلة. أولاً، لأن الرواية تمثّل نموذجاً سردياً معاصراً يستجيب لتحديات الواقع العربي وتحوّلاته الثقافية والسياسية، إذ توظّف الموروث التاريخي في مقاربة الواقع الحديث من خلال رموز المأساة والنفي والتهجير. وثانياً، لأن دراسة البناء السردي فيها تكشف عن قدرة الكاتب على تجاوز الأشكال الكلاسيكية للسرد، واستثماره الواعي للأدوات السردية الحديثة، ما يجعل العمل الروائي ذاته وسيلة لفهم الواقع وإعادة إنتاجه.    كما أن تحليل عناصر مثل أنماط الشخصيات والزمان والمكان لا يقتصر على تفكيك تقنيات الرواية، بل يساعد على استكشاف دلالاتها الأعمق، وإضاءة الأسئلة التي تطرحها حول الهوية، والسلطة، والمصير، والانتماء. فالشخصيات في الرواية ليست نماذج فردية فقط، بل تمثيلات لذوات مهمّشة، مشروخة، تعيش صراعها الداخلي وسط عالم مأزوم. والزمان فيها لا يُقدَّم بوصفه مجرّد تسلسل للأحداث، بل كنسق سردي يعبّر عن اختلال العلاقات بين الذاكرة والحاضر. أما المكان، فهو أكثر من مجرّد خلفية للأحداث؛ بل يتحول إلى معادل رمزي لحالة الإنسان المُنفِي، والهوية القلقة، والحلم المنكسر.    إن هذا البحث يسهم في إلقاء الضوء على كيفية تحوّل الرواية من سرد للوقائع إلى فضاء معرفي وجمالي، يُعيد تشكيل العلاقة بين الإنسان والعالم، ويستخدم أدوات الأدب لتفكيك مفاهيم الواقع والتاريخ والذاكرة. وهذا ما يمنح الموضوع راهنيته وأهميته الأكاديمية، خاصة في ظل تحوّل الرواية العربية المعاصرة إلى ساحة للتعبير عن قضايا كبرى تتجاوز المحلي والآني إلى الإنساني والوجودي. إن الأطروحة   تعتمد على المنهج التحليلي الوصفي.    أظهرت نتائج البحث أن رواية (مخيم المواركة) تقوم على بنية سردية مركّبة، تُوظف تعدد الأصوات وتنوع الأساليب والتقنيات، مما يجعلها نصًا مفتوحاً على التأويل. ففيما يخص أنماط الشخصيات، يتضح أن الرواية تُقدّم شخوصها بطريقة تكسّر النمط التقليدي، حيث تتشكل عبر الحكي غير المباشر، والوثائق، والرسائل، والتداعيات النفسية. وتتنوع هذه الشخصيات بين شخصيات متأملة، مطاردة، صامتة، أو متمرّدة، مما يعكس تشظي الذات البشرية تحت ضغط المنفى والذاكرة والتاريخ.    أما فيما يتعلق بالزمان السردي، فقد تبين أن الرواية لا تتبع تسلسلًا خطيًا، بل تعتمد على التقطيع الزمني والتلاعب بالماضي والحاضر، مستخدمة أساليب مثل الاسترجاع والاستباق لكشف عمق التجربة الإنسانية التي تمر بها الشخصيات. وبهذا يصبح الزمن أداة لكشف العلاقة المتوترة بين الماضي المنكسر والحاضر المعلّق والمستقبل الغامض. هذا الانزياح عن الزمن الخطي يمنح الرواية بعدها الفلسفي، ويجعلها تمارس نقدًا ضمنيًا لفكرة (الزمن التاريخي) بوصفه مساراً تقدمياً مستقيمًا.    وفيما يخص المكان فقد أظهرت الدراسة أن الرواية تستخدم المكان بوصفه حاملاً رمزياً ودلاليًا. (المخيم) ليس مجرد مكان للإقامة، بل هو حالة وجودية تعبر عن اللجوء، والانفصال، والانكسار. كذلك، فإن الأماكن الأخرى التي تظهر في النص تكتسب قيمة رمزية وتاريخية، تعبّر عن خيبات الجماعة وهواجس الفرد، وتحيل إلى ذاكرة جمعية تتكرر مآسيها رغم تغيّر الأمكنة والوجوه.

   در دوره‌ي مس و سنگ شناخت مصنوعات سنگي از نظر تكنولوژيكي از اهميت بالايي برخوردار است. با مطالعه‌ي مصنوعات و دست‌افزار هاي سنگي نگاه آگاهانه تري نسبت به اقتصاد ، تجارت، مواد خام استفاده‌شده و تكنولوژي ساخت ابزار در دوره‌ي مس و سنگ جديد به ما ارائه مي‌دهد. مطالعات محدودي روي مصنوعات سنگي دوره‌ي مس و سنگ جديد انجام شده‌است. سنت ابزارسازي در هزاره‌ي پنجم و ششم پ. م در زاگرس را با نام سنت پسا معلفاتي مي‌شناسند. از مهم‌ترين ويژگي‌هاي سنت پسا معلفاتي توليد تيغه‌هاي سنگي بلند و تيغه‌هاي داسي شكل از طريق تكنيك فشاري است، همچنين اندازه‌ي طولي تيغه‌ها در سنت پسا معلفاتي بيشتر مي‌شود و اين تكنولوژِي در مناطق زاگرس فراگير بوده است. تغيير رويكرد در ساخت و استفاده از ابزارها در دوره‌ي مس و سنگ به شيوه‌ي معيشت، تأثير ابزارها در اهميت كشاورزي اشاره دارد. براي ساخت تيغه‌هاي داس از جنس سنگ‌هاي چخماق مرغوب و با ناخالصي كم استفاده مي شده‌است. در كاوش سال 1394 كه در محوطه‌ي پيش از تاريخي تاق بستان انجام شد، يافته‌هاي ابزار سنگي اين محوطه كه مربوط به هزاره‌ي چهارم پ. م است، اين مجموعه به‌صورت جزئي مورد بررسي طبقه بندي و گونه شناسي قرار خواهد گرفت. مقايسه‌ي گونه‌هاي ابزار شناسايي شده‌ي تاق‌بستان با محوطه‌هاي ايران و محوطه‌هاي همجوار پرداخته شود. گونه‌هاي ابزار تاق‌بستان براساس آزمايشات مشخص شود كه چه نوعي هستند. كليدواژه‌ها: گونه‌شناسي و طبقه‌بندي ابزار سنگي، هزاره چهارم پ. م، مس‌وسنگ جديد، گودين VI، تاق‌بستان، كرمانشاه

         Abstract Pottery is one of the most abundant and important cultural materials that can be studied in ancient sites. Because of its quantity as well as its special and unique characteristics, it can provide information about culture, livelihood, economy and other such things.According to archaeologists, the Iron Age of Iran is one of the most important prehistoric eras, which covers the period of 1500-550 B.C. Regarding the pottery tradition of the Iron Age it can be said that in this period of time a constant pottery tradition is not seen in the west of Iran, and each region has its own pottery tradition. In the upcoming research we will focus on a type of pottery related to the first millennium BC (Iron Age) in the central Zagros region and within the boundaries of cultural Lorestan. Lorestan pottery probably belongs to the local government of Elipi. This type of pottery was first discovered from Tepe Gyan in Nahavand. Grishman called it "Lorestan type".   35 years later this type of pottery was found abundantly in layer III of the excavations of Babajan Tapeh (hill) which was conducted under the supervision of Claire Goff in 1969-1970 in Noorabad city in Lorestan province. From the archeological point of view of the Iron Age the cultural domain of Great Lorestan has special characteristics that have differences with the neighboring domains in this era. It may be related to the environmental conditions and the continuity of previous traditions. All types of Lorestan type pottery in Babajan III Tapeh (hill) have a reddish brown color and their surface is painted with motifs in the form of triangles hanging from the shoulder. This type of pottery has been found so far in the borders between Hamadan, Lorestan and Kermanshah provinces. In terms of shape the containers of this type are in the shape of a jar and in a few cases in the shape of a teapot. A small number of Iron Age sites of Lorestan which have different archeological characteristics have been excavated, and they distinguish Lorestan Iron Age culturally from the neighboring areas to some extent. In the meantime based on the Lorestan type pottery found in some of these geographical areas which are attributed to the Ellipse regimethe Lorestan type pottery is considered to be related to this regime.   Keywords: Pottery, Lorestan type pottery, Ellipse, Babajan III, Iron Age

محوط? باستاني داياآرديزي پلدختر به دست آمده است  

   1 مقدمه

يكي از يافته­هايي كه از كاوش­هاي   باستان­شناسي مربوط به دوره نوسنگي   در زاگرس به دست آمده، پيكرك­ها گلي هستند، كه از   مسائل ادراكي بحث برانگيز اين دوره مي باشند. پيكرك­ها در گونه هاي حيواني، انساني (مسبك يا انتزاعي ) به منظور اهداف خاصي توسط انسان­هاي بالغ ساخته شده­اند. پيكرك­هاي T شكل گونه­اي از پيكرك­هاي انساني هستند كه از ويژگي­هاي منحصر دوره نوسنگي درهزاره هشتم و هفتم قبل از ميلاد در منطقه زاگرس مي­باشند. اين پيكرك­ها داراي بدنه­اي عمودي يا ساقه­اي بر روي پايه­اي افقي هستندكه شكل يك T برعكس را تداعي مي­كنند. اين پيكرك­ها و نظير آن­ها براي اهداف خاصي ( از جمله طلسم، جادو، محافطت و...) ساخته شده­اند كه روش تحقيق اين موضوع   به صورت توصيفي – تحليلي، با استفاده از منابع كتابخانه­اي انجام گرفته است. واژگان كليدي : دوره نوسنگي، پيكرك­هاي T شكل، زاگرس   

   چكيده ايران عهد ساساني به خاطر گستره وسيع آن و قرار گرفتنش در منطقه استراتژيك جهان و تسلطش بر خاك هاي حاصلخيزي از منطقه آسيا كه كشاورزي را ممكن مي نمود و از طرفي رونق تجارت در اين گستره وسيع جغرافيايي كه مابين سرزمين هاي غرب و شرق قرار داشت و يك منطقه ارتباط دهنده تجاري و در مسير بازرگاني تجاري و ترانزيت قرار داشت و رونق تجارت انواع كالاهاي ايراني، از قبيل ابريشم و منسوجات و توليدات كشاورزي و محصولات مختلف زراعي در فصول مختلف رونق تجارت را دو چندان مي نمود. هدف از انجام پژوهش حاضر بررسي وضعيت اقتصادي ايران در اواخر عهد ساساني تا پايان قرن اول(ه.ق) بود كه به روشي توصيفي و با استفاده از مطالعات كتابخانه انجام شد. نتايج نشان داد مولفه هاي اصلي اقتصاد ايران در عهد ساساني كشاورزي،صنعت، تجارت از طريق راه ابريشم و.. بوده است. همچنين همزمان با ظهور اسلام، جامعة عصر ساساني اوضاعي بسيار آشفته و نابسامان داشت و زمينه براي يك دگرگوني ژرف و اساسي در همة زمينه‌ها فراهم بود و در چنين اوضاعي كه شالوده و بنيان ضعيف دولت ساساني رو به ويراني نهاده، و بحران‌هاي متعدد سياسي، اجتماعي، اقتصادي و به‌ويژه مذهبي سراسر جامعة ايران را فراگرفته بود، مجاهدان پرشور مسلمان روي به سوي ايران زمين نهاده و شريعت نجات‌بخش محمد (ص) (دين اسلام) را بر ايرانيان عرضه كردند.   ورود اعراب به ايران تنها نظم سياسي پيشين را بر هم زد و نظام اقتصادي و عمال اقتصاد همچنان بر همان منوال سابق باقي ماندند.ايرانيان در اين دوره در سياست دستگاه اموي نقش قابل تو جهي نداشتند اما در اقتصاد آن نقش مهم و البته سازنده اي را ايفا مي كردند كه شايد بتوان گفت همين نقش آنها در امور مالي بود كه دوام نظام سياسي اموي را نيز در پي داشت. كليد واژه ها: وضعيت اقتصادي، عهد ساساني، اعراب، اسلام   

   حوض? رودخان? مهاباد يكي از مهم­ترين مناطق شمال­غرب ايران واقع در جنوب درياچ? اروميه است كه با اتكاء بر بررسي­هاي باستان­شناختي صورت گرفته سابق? سكونت انسان در آن به دور? پارينه­سنگي قديم بر مي­گردد. در اين منطقه دشت وسيع و فراخي به­نام «دشت شهرويران» وجود دارد كه جريان رودخان? مهاباد از وسط آن سبب پيدايش و شكل­گيري سكونتگاه­هاي زيادي از دور? پارينه­سنگي تا عصر حاضر گشته است. رودخان? مهاباد از ارتفاعات منگور واقع در بين مهاباد – پيرانشهر سرچشمه و با عبور از مناطق كوهستاني، در وسط شهر مهاباد و پايين­تر از آن وارد جلگ? وسيعي مابين مهاباد – نقده و مهاباد – مياندوآب مي­گردد. اين جلگه در اداوار گوناگون مورد توجه گروه­هاي مختلف انساني بوده است. با توجه به اين­كه تاكنون در ارتباط با الگوهاي استقراري در منطق? مهاباد پژوهش منسجم و جامعي صورت نگرفته، هدف نوشتار حاضر بر آن است تا به «بررسي و تحليل الگوهاي استقراري دوران پيش­از تاريخ در حوض? رودخانه مهاباد واقع درجنوب درياچه اروميه» بپردازد. فرض بر آن است كه به دليل واقع شدن مهاباد حدفاصل مناطق كوهستاني و جلگه­اي مي­توان نقش اين منطقه را در تحولات فرهنگي جوامع پيش از تاريخ با نواحي هم­جوار از جمله زاگرس شمالي و مركزي و شمال بين­النهرين از طريق يك سري گذرگاه­هاي طبيعي مشخص ترسيم كرد. اين پژوهش به­دنبال مطالعه سير تغيير و تداوم استقرارهاي پيش­ازتاريخ حوض? رودخان? مهاباد و عوامل دخيل در آن (محيطي و انساني و ...) است و اينكه ساكنان منطقه چگونه با بستر محيطي خود و نيز جوامع پيراموني در ديگر مناطق ارتباط و برهمكنش داشته است. مطالع? پيش­رو به روش استقرايي – تحليلي و بر مبناي دو روش كتابخانه­اي و البته بر پايه اطلاعات به­دست آمده از بررسي­هاي پيمايشي باستان­شناسي به انجام خواهد رسيد. هم­چنين از نرم افزار GIS براي تحليل متغييرهاي محيطي و بررسي برهمكنش انسان با محيط پيرامون در طول زمان در منطقه مورد مطالعه استفاده خواهد شد. در نتيجه در پژوهش حاضر مشخص گرديد كه حوض? رودخان? مهاباد با ديگر مناطق ايران از جمله شمال­غرب ايران، زاگرس مركزي، بين­النهرين و قفقاز بر همكنش فرهنگي داشته، به علاوه مشخص گرديد كه متغيرهاي محيطي هم­چون منابع آب دائمي، انتخاب ارتفاع بين 1200 – 1400، شيب كم­تر از 5 %، و واقع شدن در اقليم خشك و دوران زمين­شناسي كواترنري در چينش و الگوي استقرارهاي پيش از تاريخ حوض? رودخانه مهاباد نقش مهم و كليدي داشته است.   كليد واژگان: حوض? رودخان? مهاباد، پيش از تاريخ، جنوب درياچه اروميه، الگوي استقراري

  Learning the Arabic language is always given attention, but unfortunately most of the time the learning process is accompanied by problems and sometimes this education does not bring acceptable results. So that the learning method and process of a person whose goal is religious issues is much different from a person who is considering tourism and pilgrimage issues, and also a teacher who is in charge of the education process must use useful and practical methods so that the process The training should be enjoyable and useful as soon as possible. In the book "Teaching the Arabic Language for non-native speakers" it has been tried to address such issues and by presenting experiences and teaching methods and methods of teaching Arabic language in

   چكيده مقدّمه و هدف: در زبان‌هاي مختلف دنيا، واژگاني وجود دارد كه از ديگر زبان‌ها اخذ شده است. اين واژگان پس از ورود به زبان وام‌گيرنده دچار تغيير و تحولاتي مي‌شود. دانشمندان علم لغت‌شناسي نيز با بررسي‌هاي مكرر درباره‌ي ريشه‌ي اصلي واژگان در زبان‌هاي گوناگون، بدين وام‌گيري‌ها و تحولات واژگاني پي مي‌برند. در اين پايان‌نامه به دنبال يافتن واژگاني هستيم كه از زبان‌هاي ديگر وارد زبان عربي شده و در متن كتاب نهج‌البلاغه راه يافته است. روش پژوهش: در اين تحقيق از روش مطالعه‌ي كتابخانه‌اي و مراجعه به منابع مكتوب- كتب لغت، معرّبات و شرح‌هاي نهج‌البلاغه- استفاده كرديم و با سبك توصيفي-تحليلي به بيان واژگاني كه از زبان‌هاي ديگر در كلام حضرت امير (ع) راه‌ يافته است، روي ‌آورديم و سپس با ذكر آراء لغت‌شناسان غربي و شرقي، به نقد واژه‌‌هاي نوشته‌شده پرداختيم. يافته‌هاي پژوهش: در طي انجام اين پژوهش بدين مهم دست يافتيم كه بيش از صدوسي واژه در متن كتاب نهج‌البلاغه وجود دارد كه از زبان‌هاي ديگر وام‌گرفته شده است و پس از تغييراتي كه در زبان عربي يافته، وارد متن نهج البلاغه شده است. برخي از اين تغييرات چندان اندك است كه واژه با اصل خود تفاوت بسيار كمي دارد و در مقابل نيز برخي از واژگان در طول زمان دچار تغيير بسياري شده است كه جز با مراجعه به كتب ريشه‌شناسي واژگان نمي‌توان به ريشه‌ي واژه‌هاي مورد بررسي پي‌برد. نتايج پژوهش: با انجام اين تحقيق توانستيم بدين نتيجه دست يابيم كه واژگان وام‌گرفته شده در كتاب نهج‌البلاغه، داراي ريشه‌هايي در ميان بيش از ده زبان كهن است كه از‌ ميان اين مقدار، بيشترين وام‌گيري‌ها متعلّق به زبان‌هاي عبري، آرامي، فنيقي و سرياني است و پس از آن‌ها زبان فارسي و حبشي داراي بيشترين مقدار وام‌دهي به زبان عربي است؛ همچنين بدين امر دست يافتيم كه در ميان برخي از لغت‌شناسان درباره‌ي شناخت ريشه‌ي واژگان معرّب اختلافاتي ديده ‌مي‌شود كه گاه به ردّ كلام افراد پيش از خود نيز پرداخته‌اند. واژگان كليدي: نهج‌البلاغه، واژه‌شناسي، فهم متن، فقه‌اللغه، واژه هاي معرّب       چكيده مقدّمه و هدف: در زبان‌هاي مختلف دنيا، واژگاني وجود دارد كه از ديگر زبان‌ها اخذ شده است. اين واژگان پس از ورود به زبان وام‌گيرنده دچار تغيير و تحولاتي مي‌شود. دانشمندان علم لغت‌شناسي نيز با بررسي‌هاي مكرر درباره‌ي ريشه‌ي اصلي واژگان در زبان‌هاي گوناگون، بدين وام‌گيري‌ها و تحولات واژگاني پي مي‌برند. در اين پايان‌نامه به دنبال يافتن واژگاني هستيم كه از زبان‌هاي ديگر وارد زبان عربي شده و در متن كتاب نهج‌البلاغه راه يافته است. روش پژوهش: در اين تحقيق از روش مطالعه‌ي كتابخانه‌اي و مراجعه به منابع مكتوب- كتب لغت، معرّبات و شرح‌هاي نهج‌البلاغه- استفاده كرديم و با سبك توصيفي-تحليلي به بيان واژگاني كه از زبان‌هاي ديگر در كلام حضرت امير (ع) راه‌ يافته است، روي ‌آورديم و سپس با ذكر آراء لغت‌شناسان غربي و شرقي، به نقد واژه‌‌هاي نوشته‌شده پرداختيم. يافته‌هاي پژوهش: در طي انجام اين پژوهش بدين مهم دست يافتيم كه بيش از صدوسي واژه در متن كتاب نهج‌البلاغه وجود دارد كه از زبان‌هاي ديگر وام‌گرفته شده است و پس از تغييراتي كه در زبان عربي يافته، وارد متن نهج البلاغه شده است. برخي از اين تغييرات چندان اندك است كه واژه با اصل خود تفاوت بسيار كمي دارد و در مقابل نيز برخي از واژگان در طول زمان دچار تغيير بسياري شده است كه جز با مراجعه به كتب ريشه‌شناسي واژگان نمي‌توان به ريشه‌ي واژه‌هاي مورد بررسي پي‌برد. نتايج پژوهش: با انجام اين تحقيق توانستيم بدين نتيجه دست يابيم كه واژگان وام‌گرفته شده در كتاب نهج‌البلاغه، داراي ريشه‌هايي در ميان بيش از ده زبان كهن است كه از‌ ميان اين مقدار، بيشترين وام‌گيري‌ها متعلّق به زبان‌هاي عبري، آرامي، فنيقي و سرياني است و پس از آن‌ها زبان فارسي و حبشي داراي بيشترين مقدار وام‌دهي به زبان عربي است؛ همچنين بدين امر دست يافتيم كه در ميان برخي از لغت‌شناسان درباره‌ي شناخت ريشه‌ي واژگان معرّب اختلافاتي ديده ‌مي‌شود كه گاه به ردّ كلام افراد پيش از خود نيز پرداخته‌اند. واژگان كليدي: نهج‌البلاغه، واژه‌شناسي، فهم متن، فقه‌اللغه، واژه هاي معرّب         

   چكيده انسان همواره در حال تلاش براي بهبود كيفيت سطح   زندگي و معيشت و افزايش رفاه بوده است. از زمان توليد نخستين ابزارهاي سنگي تلاش براي تامين معيشت با استفاده از ابزارها ديده مي­شود. انسان با گذار از دوره­هاي مختلف و ورود به عصر سنگ جديد(نوسنگي) نيازهاي جديدي مطابق با پيشرفت‌هايي كه به خاطر نوسنگي شدن و توانايي در برهمكنش با محيط پيرامون و قابليت تأثيرگذاري بر آن در زندگي خود احساس مي­كند. انسان براي رفع نياز قديمي خود يعني تأمين معيشت غذايي و همچنين نيازهاي جديدي كه با تحول در سبك زندگي او با نوسنگي شدن ايجادشده بود، به برهمكنش و تعامل بيشتر با محيط پيرامون و موجودات آن پرداخته كه تحول در شيوه زندگي انسان را در پي دارد. از نمودهاي آشكار ديگر اين برهمكنش علاوه بر كشاورزي و اهلي سازي مي­توان به آغاز تجارت ،ابسيدين، به‌صورت موضوعي فرا منطقه‌اي اشاره كرد كه بر اساس باور باستان‌شناسان يكي از جنبه­هاي نوسنگي شدن است. در اين راستا درزمينه چگونگي تجارت و شيوه­هاي آن مباحث بسياري توسط باستان‌شناسان مطرح گشته و نتيجه آن مقالات و گزارش‌هاي زيادي است. درباره منشأ ابسيدين   خاور نزديك در دوره نوسنگي، تقريباً همه به‌طور يكسان متفق­القول هستند كه از تركيه يا آناتولي اطراف درياچه وان و مناطق شرقي آن است. اما درباره روش‌هاي دسترسي به اين منبع براي محوطه­هاي دور از منبع پرسش­هايي مطرح است كه توسط باستان‌شناسان مختلف براي آن فرضيات قابل قبولي ارائه‌شده است. دراين‌باره مي­توان از نظريات رنفرو و همكارانش در دهه 60 و 70 ميلادي و نظريه ايبانز و همكارانش در سال‌هاي اخير براي تحليل الگوي انتقال و پراكنش كه آن‌ها براي ابسيدين به‌عنوان نخستين مدرك تجاري استفاده مي­كنند به‌عنوان شاهدي براي فرض مطرح شده در اين نوشتار استفاده كرد. يافته­هاي بازنگري اخير تپه علي­كش شواهد جديدي از نوع ديگري از تجارت اشيا و كالاها را در اين دوره زماني در اختيار قرار داده است. شواهد مورد نظر ، مبادله گونه خاصي از مهره­هاي تزئيني ساخته‌شده از صدف‌هاي آب‌هاي آزاد كه در كنار تدفين­هاي دوره نوسنگي بي‌سفال علي­كش به‌دست‌آمده‌ است. بر اساس تدفين‌هايي اين محوطه اين مهره­ها در كنار اسكلت‌هاي انساني به‌عنوان دستبند، گردنبند و پابند استفاده شده است. البته علاوه بر اين محوطه در محوطه­هاي ديگر ايران همانند گنج دره، گوران و   نيز نمونه­هاي مهره­هاي صدفي به‌دست‌آمده است. با توجه به   اين يافته­ها كه از جنس صدف‌هاي دريايي بوده، بحث تجارت اين‌ مهره­ها و توجه به كاربري آن‌ها پيش مي­آيد كه در اين نوشتار سعي در تفسير و تبيين اين مهم هستيم. اين پژوهش در چهار فصل جمع­آوري گرديد. در ادامه با توضيح مسائلي سعي در بيان موضوعات مرتبط با پژوهش و بررسي فرضيه­هاي مطرح شده در باب برهم­كنش در دوره نوسنگي و تطبيق اين فرضيات با شيوه مورد نظر اين پژوهش در چارچوبي پژوهشي ارائه شده است. واژگان كليدي : نوسنگي، مهره­هاي صدفي، صدف‌هاي خاردار، علي كش، تجارت.

مباني فقهي حقوقي ديه و قصاص شهروندان غير مسلمان در فقه اماميه و حقوق ايران