KHosro Zalpour

   In narrative texts, place functions not only as a setting for events but also as an active factor in shaping meaning and the reader’s experience. In modern and contemporary narratives, place transcends its purely physical and geographical existence, becoming a mental, cultural, and even spiritual sign that is intertwined with the character, their emotions, and inner development. This study, relying on a semiotic-semiological approach, examines the typology of place in Muhammad Hasan Alwan’s novel Mout Saghir, a text that depicts the spiritual life and practices of Ibn Arabi through a symbolic and poetic language, highlighting the role of place in the protagonist’s spiritual and meaningful experience. The research employs a descriptive-analytical method based on close reading of the text, with data extracted and analyzed according to various semantic types of place (including narrative, phenomenological, whirlwind, and transcendental). Furthermore, this study underscores the importance of examining place from a semiotic perspective and shows how the diversity of places (real, mental, symbolic, and transcendental) allows for a multilayered reading of the text and understanding of the character’s development. The findings indicate that in Mout Saghir, place goes beyond a mere geographic space to become a semiotic tool reflecting psychological transformations, spiritual journeys, and the inner dualities of Ibn Arabi. Geographic locations such as Andalusia, Mecca, and Damascus each symbolize a stage in the character’s passage from the material world to the world of meaning, occurring in tandem with his psychological transformations. Places are also interconnected with other semiotic elements, including color and sound: white in sacred spaces symbolizes purity and annihilation, while dark colors in urban and enclosed spaces signify the confinement of reason and matter, whereas sound and silence combine with space to enhance the spiritual experience. Moreover, the use of spatial contrasts, such as city/desert, light/darkness, and high/low, materializes the existential dualities of the narrative, including reason and love, worldly life and the hereafter, with transcendental places serving as the convergence point for these dualities and the protagonist’s Mout Saghir experience. Thus, place in this novel functions not merely as a narrative container but as a multilayered language expressing the character’s psychological and spiritual transformation and linking physical space with spiritual experience.

   هدف: اين پژوهش با هدف تحليل جامعه‌شناختي رمان «فرنگيس» اثر مهناز فتاحي، بر اساس نظريّة ساخت‌گرايي تكويني لوسين گلدمن انجام شده است. در اين تحقيق تلاش شده تا بازتاب مسائل اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي و سياسي جامعه ايران در دوران جنگ تحميلي و پس از آن دراين اثر بررسي شود. همچنين بررسي شده كه چگونه اين رمان با ايجاد ارتباط ميان ساختارهاي اجتماعي و عناصر ادبي، نقش مؤثري در انتقال آگاهي جمعي و تداوم ارزش‌هاي دفاع مقدس ايفا مي‌كند. روش‌شناسي تحقيق: پژوهش حاضر به شيوة توصيفي- تحليلي صورت‌گرفته است. با استفاده از نظريّة ساخت‌گرايي‌تكويني، محتواي رمان از منظر ارتباط ميان ساختار اجتماعي و سبك ادبي آن تحليل شده است. منابع مرتبط و مطالعات پيشين نيز براي تقويت تحليل مورد بررسي قرار گرفته‌اند.   يافته‌ها: نتايج تحقيق نشان مي‌دهدكه سبك رئاليسم انتقادي دراين اثر به‌خوبي توانسته است مصائب و دغدغه‌هاي مردم جنگ‌زده ايران را به تصوير بكشد. نويسنده با پرداختن به موضوعات خانواده، فرهنگ، سياست و اقتصاد، توانسته نمايي واقعي از شرايط اجتماعي آن دوران ارائه دهد و برنقش مقاومت و رشادت مردم تأكيد كند. همچنين تحليل نشان مي‌دهدكه اين اثر با خلق جامعه‌اي آرماني‌تر از واقعيت، ديدگاه‌هاي اصلاحي را به خوانندگان منتقل كرده و با تأكيد بر نقش مردم در تحوّل جمعي را ارتقا داده است. نتيجه‌گيري: بررسي جامعه‌شناختي رمان «فرنگيس» نشان مي‌دهد كه اين اثر نه‌تنها روايت‌گر تاريخ جنگ تحميلي و مصائب مردم ايران، به‌ويژه جنگ‌زدگان گيلانغرب است، بلكه بستري براي انتقال آگاهي جمعي و حفظ آرمان‌هاي دفاع‌مقدس فراهم مي‌كند. نويسنده با بهره‌گيري از سبك رئاليسم انتقادي، توانسته است مقاومت، رشادت و شرايط دشوار اجتماعي، فرهنگي و اقتصادي را به‌طور ملموس و واقع‌گرايانه به تصوير بكشد. بر اساس نظريه ساخت‌گرايي تكويني لوسين گلدمن، اين اثر با خلق جامعه‌اي زيباتر از واقعيت، تحولات اصلاحي را به خوانندگان منتقل كرده و توانسته مخاطبان را در فهم تأثيرات جنگ بر جامعه، آگاه‌تر سازد. در نهايت، «فرنگيس» را مي‌توان نه‌تنها يك روايت مستند از تاريخ جنگ، بلكه سندي اجتماعي،‌ ادبي دانست‌كه نقش مهمي در بازتاب مسائل اجتماعي و تداوم ارزش‌هاي مقاومت ايفا مي‌كند. واژگان كليدي: جامعه‌شناسي ادبيات،گلدمن، ساختارگرايي، مهناز فتاحي، رمان فرنگيس.       هدف: اين پژوهش با هدف تحليل جامعه‌شناختي رمان «فرنگيس» اثر مهناز فتاحي، بر اساس نظريّة ساخت‌گرايي تكويني لوسين گلدمن انجام شده است. در اين تحقيق تلاش شده تا بازتاب مسائل اجتماعي، فرهنگي، اقتصادي و سياسي جامعه ايران در دوران جنگ تحميلي و پس از آن دراين اثر بررسي شود. همچنين بررسي شده كه چگونه اين رمان با ايجاد ارتباط ميان ساختارهاي اجتماعي و عناصر ادبي، نقش مؤثري در انتقال آگاهي جمعي و تداوم ارزش‌هاي دفاع مقدس ايفا مي‌كند. روش‌شناسي تحقيق: پژوهش حاضر به شيوة توصيفي- تحليلي صورت‌گرفته است. با استفاده از نظريّة ساخت‌گرايي‌تكويني، محتواي رمان از منظر ارتباط ميان ساختار اجتماعي و سبك ادبي آن تحليل شده است. منابع مرتبط و مطالعات پيشين نيز براي تقويت تحليل مورد بررسي قرار گرفته‌اند.   يافته‌ها: نتايج تحقيق نشان مي‌دهدكه سبك رئاليسم انتقادي دراين اثر به‌خوبي توانسته است مصائب و دغدغه‌هاي مردم جنگ‌زده ايران را به تصوير بكشد. نويسنده با پرداختن به موضوعات خانواده، فرهنگ، سياست و اقتصاد، توانسته نمايي واقعي از شرايط اجتماعي آن دوران ارائه دهد و برنقش مقاومت و رشادت مردم تأكيد كند. همچنين تحليل نشان مي‌دهدكه اين اثر با خلق جامعه‌اي آرماني‌تر از واقعيت، ديدگاه‌هاي اصلاحي را به خوانندگان منتقل كرده و با تأكيد بر نقش مردم در تحوّل جمعي را ارتقا داده است.